ÇUVALDIZ SAVAŞLARI...

Uzun zamandır aklımı kurcalayan bir soru vardı ve de geçtiğimiz günlerde sevdiğim bir arkadaşımla geçirdiğim bir akşam, bu sorunun tekrar su yüzüne çıkmasını sağladı. Bu yazıda Özge'nin nasıl bir insan olduğunu irdelemeyeceğim zaten bunu yapmaya hakkım da yok. Ayrıca "Özge berbat bir insan, bak bunları bunları yaptı" gibisinden bir yaklaşımım da olmayacak. Basitçe sadece ilham aldım diyelim. Üstelik şu da bir gerçek ki az çok yazılarımı okuduysanız ben de eleştirisini yapacağım insanlardanım, hatta başında geliyorum. İyi veya kötü belki de bir nevi bir özeleştiri olacak bu. Sakın söylediklerimden yola çıkarak "ahh ne iyi kalpli, ne düşünceli" demeyin. Karmaşık bir beynim ve kişiliğim olduğu için sadece içimden yazasım geldi, yoksa aşağıdaki gibi bir insan ASLA ama ASLA değilimdir ve de ASLA olmayacağım...

Merak ediyorum aslında ne zamandan beri iğneyi kendimize batırmaktan vazgeçtik de başkalarına gözü dönmüşçesine çuvaldız katliamı başlatır olduk. Birey olarak hepimizin belli bir geçmişi, belli bir zeka seviyesi, belli tecrübeleri var; ancak öteki tarafta bir de egolarımız var, sürekli kabaran. İşin enteresan boyutu hayatlarımızı, insanlarla ilişkilerimizi ve yaşam tarzlarımızı bu egolar belirler oldu. Ego dediğimiz aslında bir nevi zehirdir; düşünme yetimizi ve de idrak kabiliyetimizi etkileyen. Öyle etkileri vardır ki herkes kendisini Kaf Dağı'nın ardındaki memleketlerdeki bulunmaz Hint kumaşı zanneder, kendisini farklı ve de yeri geldiği zaman üstün görerek. Sonuçta, normal şartlar altında "eleştiri" adını verdiğimiz kavramın icab eden durumlarda ortaya çıkması gerekirken, ego sayesinde "küçümseme", "hor görme" hatta ilerleyen kademelerde "bok atma" diyebileceğimiz eylemlerle karşılaşıyoruz. Aslında bunların sebebi kişinin kendisine olan aşırı güveninden veya herşeyin en iyisini, en doğrusunu bildiğinden kaynaklanmıyor. Bu tamamen bireyin kendisini kendi iç dünyasına hapsetmesinden kaynaklanıyor. Kapılarını dışarıya kapatarak, hoşuna gitmeyeni yerden yere vurarak, neyin neden olduğunu anlamaya gayret etmeden...

İnsan olarak en büyük haz aldığımız bir diğer aktivite ise başkalarına haksız yargılarda bulunmak ve onları etiketlendirmek. Dediğim gibi hoşumuza gitmeyene bok atarız, eğer ki birisi bizlerin onaylamadığı veya hoşuna gitmediği birşey yapıyorsa çok acımasız oluyoruz. Fakat aslında hiç düşünmeyiz ki karşımızdaki insanın da kendi tercihleri, kendi beğenileri, vs. var. Kendimiz sanki dört dörtlük bireylermişçesine herkese söyleyecek lafı illa ki buluruz... Özellikle entellektüel adını verdiğimiz ve de bu gruba özenen insanlar hayata ve kişilere karşı çok keskin doğrularla ve yanlışlarla yaklaşırlar. Onlar için iğrenç, berbat demek çok kolaydır ancak ne yazık ki takdir mekanizmaları olumlu manada pek çalışmaz. Çünkü eğer birşeyi veya birisini methedecek olurlarsa dışarıya karşı "seçici" görünmezler. Sabah programları örneğini ele alacak olursak entellektüeller bunları çok güzel yererler; anlarım, doğrudur çünkü içerik hakikaten berabat. Ancak bu grubun mensupları gözlerini, bu programların varlığına sıkıca kapatırlar, sanki yokmuş gibi davranırlar. Üstelik izleyeni de eleştirirler şöyle güzelce bir. Keşke hayat her alanda seçici olmaya elverse lakin gerçek asla öyle değildir. Belki de hayatın bir cilvesi ama her an herşey ile karşılaşabiliriz ve eğer kendimizi "hayır reddediyorum"a alıştırırsak. Gerçekleri ne yazık ki göremeyiz ve kendimizi hapsettiğimiz dünyada kalmaya mahkum oluruz. Birşeyi, bir kişiyi sevmesek de saygı göstermesini bilmeliyiz, her ne kadar kendini izole etmekten daha zor olsa da. Öte yandan cahil ahalinin dogmalarından bahsetmeye lüzum bile duymuyorum. Çikletten çıkma bilgiler ile ve kulaktan dolma laflar ile doğru-yanlış, iyi-kötü bekçiliği yapmaları gerçekten çok zavallıca kaçıyor. Üstelik başka kişileri bunları baz alarak yargılamaları çok komik olmakla beraber, üzücü.

Eğer ki tolerans ve saygı olmazsa bu dünya gerçekten çekilmez hale gelir. Birbirimizin açıklarını yakalamak yerine ve de onları cezalandırmak yerine kabullenmeyi, hoşgörülü olmayı öğrenmeliyiz. Bir tahsilsiz kişi de, okumuş etmiş bir insan da, farklı ırka ve din mensup bir ikişi de, bir eşcinsel de, bir fakir de, sevmediğimiz bir insan da, bir zengin de sonuçta Adem oğlu, Havva kızıdır. İnsanların farklı geçmişlere, tecrübelere ve özelliklere sahip olması bizlerden alçak veya üstün olduklarını göstermez. Bu yazıya rağmen eski benliğimi koruyacağım ayrıca kimseyi değiştirmeye de çalışmıyorum, maksat sadece olması gerekeni yazmaktı, yeni bir başlangıç değildi...

8. SANAT VE PARIS

Zaten şımarık olan kendimi biraz daha şımartmaya bayılıyorum. Fevkalade bir haftasonunun ardından pazar gecemi biraz renklendireyim dedim. Atıştıran yağmur, biraz Prokofiev ve Pachelbel, biraz vodka-martini ve de blog'da anlatılacak güzel bir haftasonu. Sorunlu bir aklım olduğu için mutluluğu alışverişte arayan zavallı tiplerden biriyimdir. Eğer kötü zaman geçiriyorsam, mutsuz hissediyorsam kendimi alışverişe veriririm. Her ne kadar hiçbir terslik yaşamasam da manik depresifliğimin verdiği hüzünle Paris'e gitmeye karar verdim. Gitmeden de dersimi sağlam çalıştım ve de piyasada ne kadar farklı dilde satılan GQ ve Vogue Homme varsa satın aldım incelemek için. Sanatın 7 ana dalı vardır ancak bana göre her ne kadar sanatçı tipler itiraz edecek olsa da aslında 8 dalı var ve tanıştırmama lütfen izin verin: "Karşınızda moda!" Birçok tasarımcı zamanlarını ayırarak insanların güzel görünmesi adına, sokaklarda çiçeklerin açmasına izin vermek adına, toplumu güzel kılmak adına muhteşem parçalar yaratıyorlar. Her biri birbirinden farklı ve de tek. Sezonluk değişen, akımlarla şekillenen güzellikler... Paris'e sıklıkla gittiğim için artık müze kavramım biraz daha değişti, artık yeni bir kategori varsa, yeni sanat eserleri göreceksem tasarımcı butiklerine atıyorum kendimi. Bu ziyaretimde sadece Paris'te değildim ben aslında, aynı zamanda Milano'da ve de New York'taydım. Kadın erkek hiç fark etmez sezonluk satılan ne varsa bakarım, incelerim. Hayır Barbaros Şansal gibi birisi değilim, sadece güzellikleri takdir eden bir moda manyağıyım. Jimmy Choo'ya gidip ayakkabıları ve zerafetlerini incelemek, Burberry'ye gidip muhafazakar ancak yenilikçi tasarımları süzmek, Asyalı modacıların, özellikle Issey Miyake ve ikinci favorim Kenzo'nun yaratıcılıklarına tanık olmak benim için bambaşka duygular.

Paris'e vardığım zaman güneşli ve yağmurlu enteresan bir hava beni bekliyordu. Gardan çıktım ve bulduğum ilk taksiyle gezimin ilk ve odak noktası olan Champs Elysees' ye doğru yol aldım. Bulvara geldiğimde moda tutkunlarının mabedi sayılan Louis Vuitton'un orada taksiyi durdurdum. O muhteşem bina, o muazzam tasarımlar ve bir sürü turist... Kimi hakikaten alışverişe gelmiş, kimisi ise illa ki görmeliyiz diyerekten içeri dalmış. İnsan güruhunu yararak içeri girmeyi başardım ve de doğruca erkek bölümüne gittim. Ayakkabılara karşı bi zaafım olduğu için doğruca kendimi o reyona attım, üstelik aralık ayından beri peşinde olduğum ancak henüz daha gelmediği için veya tükendiği için ulaşamadığım bir sneaker'ı sonunda kanlı canlı karşımda görüyordum, ayrıca numarası da vardı. Ayakkabıyı denedim ve de kendimi hobbit gibi hissettim, 41-42 olan ayak numaram ne hikmetse 40 oluverdi bir anda. Giydim ve de aynada kendime uzun süre baktım, bir tuhaflık vardı. Pek güzel görünmedi gözüme bir evvel ki ziyaretimde verdikleri katalogdaki ayakkabı değildi bu. Fotoğrafçılık sanatı sağ olsun berbat birşeyi çok abartmışlar. Sorun şuydu ki ayakkabı biraz fazla ucuz duruyordu, hani sahteci tipler vardır ya abouk subuk ne kadar Prada, Gucci taklidi varsa satarlar, işte aynı onlara benziyordu. Kendime yakıştıramadım ve de biraz daha klasik ama aynı zamanda spor olan başka bir modeli almaya karar verdim. Lakin uygun numarası bulunmadığı için ayakkabıları Salı günü bulunduğum şehirdeki mağazaya yollayacaklar. Aslında biraz da iyi oldu elimde kocaman yüklerle dolaşmak zor olurdu. Ödemeden sonra Prét-a-porter (hazır giyim) bölümüne yöneldim. Ne yalan söyleyeyim fena değildi ama çok da güzel değildi, kendimi bir an Sarar'da gibi hissettim. Ancak bavul kısmı çok başarılıydı nitekim bir sonraki sefere almak üzere bir çanta seçtim kendime kısa seyahatler için.

Louis Vuitton'da işim bitince Champs Elysees'nin sonlarına doğru Seine nehrine kıvrılan bir başka güzel caddeye gittim; Avenue Montaigne. Burası Vogue'un Nisan sayısında ilanı olan ne kadar mağaza varsa bulunduğu bir yer. Turuma Gucci'den başladım, her zaman ki gibi kapılar açılır ve içeri girersin, üst kata çıkarsın, dolaşırsın ne var ne yok diye. İlkbahar yaz kolesksiyonu fena sayılmazdı, hatta başarılıydı ancak ben pek fazla renkli şeylerden hazzetmediğim için bana çok cazip gelmedi. Özellikle fıstık yeşilinin neden bu kadar sık kullanıldığına pek bir anlam veremedim. Öteki tarafta klasik çizgileri iyiydi ancak çok fazla birşey yoktu, yani seçenekler çok azdı. Ayakkabılara gelecek olursak her zaman ki gibi Türkiye'de taklidi çok bol olan; üzerinde iki kemer olan, Gucci'nin amblemi (G ve ters duran G) bulunan ve de 2003 yılında piyasaya sürülen ayakkabılar hala satılıyor. Berbat... Lakin çok güzel seçenekler de mevcut elbette. Spor tarzda bir ayakkabıyı iyi kötü beğenirken, klasik ayakkabıları çok başarılı buldum. Gucci'den sonra Dior'a girdim. Ne yalan söyleyeyim en başarılı bulduğum mağazalardan birisi kendisi bu sezon için. Özellikle gömlekleri bir harika, tabii kravatları da unutmamak gerek. Kısa ve farklı renkli yakalı gömlekler, kol düğmesi bölgesinde farklı renkler... Kravatlar incecik, merserizeler çok başarılı. Çok inovatif değil ancak kendime çok yakın bulduğum bir gerçek. Görür görmez aşık olduğum trençkotu da unutmamak gerek. Prada bir sonraki durağımdı, buraya girereken ayrı bir istekliydim çünkü kendisini gayet başarılı bulurdum. Ancak bu sezon biraz hayal kırklığına uğradım. Fazlasıyla iddalı kıyafetler vardı, ayakkabılar da cabası. Kesimler fena değil ancak kullanılan kumaşlar ve de desenler açıkçası giymek için biraz cesaret gerektiriyor. Ne yazık ki kendime göre pek birşey bulamadım montlar dışında... Her zaman ki Prada çizgisi; sade ve siyah. Aynı renklilik bayan bölümünde de vardı ancak çok başarılı ve de cesurdu. Birbirinden renkli çantalar göz kamaştırıcıydı... Girdiğim çıktığım yerleri ve de incelediklerimi yazacak olursam sanırım biraz uzar bu yüzden kısa kesmekte fayda var. Kısaca bahsetmek gerekirse Dolce & Gabbana tamamen bir hayalkırıklığı. Eğer ileride bir gün Aksaray'da, Laleli'de kadın satmaya karar verirsem gardrobumu nereden düzenleyeceğimi biliyorum. O zamana kadar aksesuarlarıyla idare etmek yine en iyi çözüm. Fendi ilginçtir ki erkek bölümünü Paris'te kapatmış akıl almaz bir şekilde. Görevliye en yakın Fendi (erkek) nerede diye sorduğumda bana verdiği Londra veya Milano cevabından sonra oldukça şaşırdım. Yani Paris'te bulamazsak nerede bulabiliriz ki? Sonuçta dünyanın moda merkezi... Kenzo güzeldi aslında en çok şaşırdığım da Kenzo oldu. Aşırı renkli ve cıvıl cıvıl, normalde asla tarzım değildir, cenaze varmışçasına hep karalar bağladığım için nasıl bu kadar bağlandığımı hala anlayabilmiş değilim... Ralph Lauren' in Black Label kolleksiyonuna bayıldım. Az önce de dediğim gibi siyah düşkünü bir insan olduğum için kendimi buldum orada. Calvin Klein sıradan gelse de takım elbiselerini beğendim, hakileri de harika. Armani desen o da fena değildi ancak Armani Jeans'e ve de Armani Exchange'e olan mesafem hala azalmış değil, ama yok eğer Giorgio ise veya Emporio ise eyvallah... Cerruti, Cavalli ve Hugo Boss ise gezimin geri kalanında uğradığım yerler arasında ancak zamanım azaldığı için pek fazla vakit geçiremedim. Bu karmaşa da iplerini yeni koparan ve de kendi ayakları üzerinde durmaya başlayan Marc Jacobs'ı da es geçmemeli, o da çok başarılıydı.

Moda çılgınlığından vakit bulduğum bir anda ise kendimi fevkalade bir restorana attım, ismi La Maison Blanche. Paris'te rezervasyon çılgınlığı yaşanmasına rağmen şansım yaver gitti ki öğlen yemeği için kendime bir masa bulabildim. Kendisi Avenue Montaigne'de bulunan Theatre des Champs-Elysées'nin üzerinde konuşlanmış bir teras restaurantı. Manzarası harika Montparnasse Tower'dan, Dome Kilisesi'ne oradan Eiffel Kulesi'ne kadar tüm Paris ayaklarınızın altında. Yemekleri ise Güney Fransa mutfağı olup oldukça başarılı. Fakat normal zamanda gitmek için illa ki rezervasyon şart. Ayrıca birazcık pahalı; ancak ambians ve de başarılı mutfak insanın sızlayan içini birazcık da olsa yatıştırıyor.

Uzun günün ardından eve dönüş vaktim geldi. Yorgun bir beden ve de boş bir cüzdan ile trende kendimden geçmiş bir vaziyette bir saat yol aldıktan sonra nihayet yaşadığım şehire geldim. Günün sonunda ise alışverişe ve sanata doymuş olmanın verdiği keyifle güzel bir uyku çektim...

AKSAM PAZARI BUNLAR!!!

Serin, sessiz ve de güzel bir gece... Uzun zamandır kara kara düşündüğüm bir sunumu geride başarıyla bırakmanın (her zaman ki gibi) ardından kendimi ödüllendirmeye karar verdim; bolca caz eşliğinde başarıyla hazırlanmış bir kokteyl, biraz çilek ve de bolca sigara... Tabii bunları hep ben hazırlıyorum, yoksa dışarıya falan çıkmadım. Ne de olsa sunuma hazırlanmanın verdiği yorgunluk hala üzerimde. Bu rahatlıkla önümüzdeki hafta sonu ne yapmalıyım diye düşünürken geçen hafta ne yaptığım gözümün önüne geldi...

Her zaman ki gibi hafta sonu illa ki birşeyler yapılmalıydı ve tabii ki de yapıldı. Keyifli bir cuma ve ardından cumartesi... Bir arkadaşımın doğum günü vesilesiyle bir partiye katıldım, partiden sonra da hep beraber dışarı çıktık. International bir okulda okuduğum için katılımcı profili daha çok paçoz, bakımsız, zar zor şık gezen insanlar topluluğuydu. Ne yalan söyleyeyim aralarında iyi insanlar da var ama kısa süre tanımak için, yoksa, uzun müddette sanırım pek çekemem.

Gece kulübüne giderken enteresan bir bölünme yaşadık; kimi evine döndü, kimi başka yere gitti. Ben de kısmen (çaresizlikten, yine iyi bir yer orası) başka bir kulübe gittim bir grup arkadaşımla. Evvelinde içtik eğlendik, devamını da getirmeye çalışacaktık. İçeri girdik ki uzun zamandır görüp bildiğim, tanıdığım Macar bir kız (grubun parçası) elimi tuttu, onu diğerlerinin de olduğu yere götürmem için. Gayet masumca ve de güzel... Ben de tabii bir centilmen gibi yetiştirildiğim için ona yardım etmeliydim. Elini tutarak onu bizimkilerin yanına götürdüm.

Kızın adı Eva ve kendisi Budapeşteli, güzellik scale'imde A+'nında olacağı düşünülürse kendisine C+ veriridim. Belki de çok zor beğendiğimden ve de kimseyi kendime layık görmediğimdendir. Kulübün içlerine doğru yürüdük, bardan kendime bir gin tonic aldım ve bizimkilerin yanına geldik. İlerleyen saatlerde kız biraz cesur davranmaya başladı dans ederken fazlasıyla yakınlaştık. Dans ederken, eğlenirken sürekli birlikteydik. İş biraz ulu orta erotizme kaçmaya başladı. Hatta nefret ettiğim aptallardan biri "Bunlar resmen sevişiyor" yorumunda bulunacak kadar. Aslında benim bir kabahatim yoktu sonuçta uzun zamandır (!) beğendiğim biri vardı ve o gece içeri girerken hiç bu tarz bir yakınlamayı C+ ile düşünmemiştim. Aşiftelik ondaydı kalçamı okşuyordu, bana yaslanıyordu vs... Bir evvel ki yazımda da bahsetmiştim erotik hikaye köşesi değil burası eğer o yönde düşünüyosanız lütfen gidin... Ben de onun bu hareketlerine karşılık veriyordum, hatta aksine daha da ileriye gidiyordum. İşin güzel yanı "ateşli flört" durumları mevcuttu, sadece flört biraz masum kaçardı... Ancak çok keyif aldım ve narsizmin doruklarına çıktım o akşam.

Şimdi de şöyle bir düşününce kendime kızdım. C+ verdiğim bir insanla neden o kadar yakınlaştım? B bile değil! Kızı doğru dürüst tanımıyordum, aklımdan bile geçirmiyordum, daha da önemlisi beğenmiyordum. Neden bana kuyruk salladığında peşinden gittim? Daha sonra şunu fark ettim; biz erkekler iki meme ve de bir vajina için yaşıyoruz. Popoyu da unutmamak gerek. İlişkiden ziyade, sadece seksi düşünüyoruz, eğer ki birşey veya birisi bize seks vaat ediyorsa peşinden gidiyoruz. İster bu çirkin bir kadın olsun, isterse de yaşlı bir kadın olsun. Biz erkekler konu seks olduğu zaman, bir bayanı kolayca etkileyebilmek olduğu zaman, genelde kolaya kaçıyoruz. İlgilendiğimiz şey karşımızdaki kişinin kim olduğu, ne yaptığı, ne kadar güzel olduğu, ne kadar kaliteli olduğu değil. Bizim istediğimiz tek şey cinsel haz. Bu uğurda birçok kez "seçicilik" mekanizmamız zarara uğruyor, bir anda işlememeye başlıyor ve de peşinden gidiyoruz. Zaten bu yüzden değil midir ki dolu dolu aşk yaşayan bir çift gece dışarı çıkınca erkeğin gözü kendisine bakan bir kıza takıldığında kıyamet kopuyor. "Niye bakıyorsun?", "Kim o?" gibisinden sorularla karşılaşıyoruz. Erkekler sinyallere takılır ve de bunun üzerine sinsice gitmeye çalışır. Bir yanda kız arkadaşı duruken öteki yanda karşısındakinin peşinden gitmeye çalşır. Çünkü beğenilme duygusu kendilerini kral gibi hissettirir ve de ayrı bir aptallaştırır. Başkalarının beğenisi onları hiç düşünmedikleri, planlamadıkları eylemlere iter.

C+ olayı yüzünden kendime bir nevi kızıyorum; bu kadar ucuz ve de kolay bir insanmıyım diye... Gündelik hayatta standartlarını yüksek tutan birisi olduğum için seks manasında kendimi bu kadar ucuza kapattığım için. Sanırım bunun açıklaması hedonist insan tabiatı taşımamdan kaynaklanıyor. Keyif al, tadını çıkar; ama aslında bu kadar basit olmamalı, seçici davranmalı. Teoride bu böyle ancak Tanrım galiba tekrar olsa anlık keyifleri tercih ederdim. Eğer bunu okuyan bir bayan varsa erkekleri anlamak konusunda çok düşünmeyin olay sadece ego da, hormonlar da, ve de seks de bitiyor...

ERKEKLER, TESTESTERON VE ALKOL

Birçoğumuzun hayatında, bir kere de olsa, illa ki alkol kullanmışlığı vardır. Kimisi dertten içer, kimisi neşelenmek için, kimisi içmiş olmak için, kimisi de sevdiği için içer. Bir alkolik olarak şunu söyleyebilirim ki içkiye bayılıyorum ve alkollü olduğum zamanlarda ayrı bir mutluluk hissine kapılıyorum. Tabii kimilerinizin üstünüze çok vazifeymiş gibi; alkol kötü, kaka veya kötülüklerin anası gibi cümleler kurduğunu tahmin edebiliyorum. Umrumda bile değil ancak bu yazının odak noktası benim alkol problemim değil. Erkeklerin alkolle olan birlikteliği ve testesteronun müdahelesi.

Gece dışarı çıkmayı çok sevdiğim için eğlenmenin yanısıra bolca da gözlem yaparım. Hoş aslında gözlem yapmak başlı başına eğlencelidir çünkü muazzam bir şahsiyet olduğum için insanların açıkları ve de salaklıklarıyla içten içe eğlenirim. "Aman tanrım ne kadar berbat bir gömlek", "Ne kadar 80'ler", "Kıza bak bir de oğlana bak" gibisinden uzayıp giden cümleler. Aranızdan çıkabilecek birkaç cingöz aklınca bana laf sokmak adına komplekslerim olduğunu söylemeye teşebbüs edebilir lakin gayet özgüven patlaması yaşarım genellikle.

Geçen haftasonu yine her zaman olduğu gibi birkaç arkadaşımla bir yerlere gittik. Allah için gittiğim yer fena bir yer değildi, en azından ergenlik dönemini yaşayan tıfıl gençler ve de meraklı değişim programı öğrencilerinin olduğu bir yer değil, yani kısmen. Daha ziyade yaşı başı bana kıyasla fazla olan, şık, güzel Fransızların rağbet ettiği bir mekan. O gece ben, Derya, Orhan ve de Erkan hep beraberdik. Gerçi Erkan okuduğum okulda 30 küsür yaşına gelmiş bir finans profesörü ve bizlerin de aynı okulda öğrenci olduğu düşünülürse ilginç bir durum. Gece çıkmadan önce de bir hayli içmişliğimiz vardı. Tabii mübarek şişede durduğu gibi durmadı ve de tesirini gösterdi ama bana göre en olmaması gereken kişiye, Erkan'a. Her halde artık bünyem etkilenmediği için ister istemez ayıktım ve de yine bolca gözlem yapabilme şansım oldu. Derya aramızdaki tek kız olduğu için bir anda Erkan için kolay hedef olarak görüldü ve de testesteron kendisini fiziksel manada göstermeye başladı. Bilmem kontrbası bilir misiniz? Kendisi bir müzik aletidir, dev gibi bir keman düşünün, bir insandan biraz daha uzun ve de çıplak elle çalınır. Alttan ve de üstten eller telleri okşar, çeker, bırakır durur. O gece istemeden de olsa Derya, Erkan'ın kontrbası olmuştu. Eller kollar bir türlü durmak bilmeden aşağı yukarı hareket ediyordu. Tabii ben burda size erotik hikaye anlatmaya çalışmıyorum, bir an ümitlendiyseniz de çıkın gidin ve de Google dan yeni bir arama yapın. Her neyse, işin enteresan yanıysa bizler bu kişiyi abi olarak görüp bilirdik ve nitekim evine de o niyetle giderdik, Derya'da dahil. O akşam alkolün de verdiği etkiyle bilinçaltı su yüzüne çıktı ve de içi dışı bir oldu.

Testesteronun hammadesi aslında alkol ve de kişiye aslında niyeti olup da yapamadığı hareketleri yaptırıyor. Kimisi bu örnekte olduğu gibi aklınca "aşk" yaşamaya çalışıyor, kimisi de, ki bunlar alt kültürden insanlardır, kendini Polat Alemdar sanıp kavga çıkartıyor. Bazıları da vardır ki "yaşasın çok eğleniyoruz" havalarına girip saçmalıyor ve kendilerini normal hayatta olduklarından daha komik duruma düşürüyor. Bu gruba mensup olanlar da daha çok, henüz legal içme yaşına erişmiş, yeni yetme aptallar oluyor. Aktiviteleri arasında eğlenmek adına çevreyi rahatsız etmek, bağırmak çağırmak ve sağa sola, insanların üzerine içkilerini dökmek vardır. Nitekim gecenin sonunda genelde bir yerlerde sızarlar, tüm toplumun iyiliği için sızdıkları yerde de kalmaları tercih edilir, bir daha kalkmamacasına. Öte yandan vandallaşanları da unutmamak gerek. Bu zavallılar sokakta ne kadar çöp kovası varsa devirir, yere tükürür, kusar, arabaların dikiz aynalarını kırar (Fransa için konuşuyorum). Bunların yanı sıra ne yazık ki aralarda bir duygu yaşayan erkek nedense pek ortalarda yoktur. Kimilerinin illet olarak adlandırdığı alkol neden erkeklerde uç duygular uyandırıyor? Testesteron salgılatan alkol aslında bir nevi Dr Jekyll ve Mr. Hyde hikayesini mi anımsatır bizlere? Bu denkleme göre saygıdeğer profesör bir tacizciye, üniversite öğrencisi bir şarlatana, yaşını başını almış bir adamı ise Rocky Balboa'ya dönüşüyor. Gündüzleri ise bu insanlar sokakta, okulda, işte hep etrafımızda gayet sıkıcı hayatlarına devam ediyor. Peki neden bu davranışlar çoğunlukla erkeklerce sergileniyor? Kadınlar neden biz erkekler kadar olaylı sarhoş olmuyor?

Bir erkek olarak kabul etmekten üzüntü duyarak ve de sizlerin göstereceği ama umrumda olmayacak olan değersiz tepkilere rağmen şunu söyleyebilirim ki bizlerin kafası salgıladığımız kimyasallardan ötürü pek çalışmıyor. Testesteron bizlerin düşünme mekanizmasını etkiliyor ve birçok kişinin zaten güç bela çalışan üç kuruşluk beyni işlevini yerine getiremez oluyor. Daha da ötesinde uçkuruna ve yumruğuna çalışıyor. Her ne kadar rahatsızlık verecek olsa da geceleri eğlendiğim nokta da aslında birazcık burada. Gittiğim gece kulübünde çevremde yontma taş devrinden fırlamış insanlar görmek veya dişisinin dikkatini çekmeye çalışan bir orangutanın kısmen evrimleşmiş ve de maalesef insana dönüşememiş ama benzemiş halini görmek kendimi iyi hissettiriyor ve bir kere daha kendime hayran kalmamı sağlıyor.

Öte yanda, bu zamana kadar alkolik olduğumdan bahsedip durdum ve benim ne hallere düştüğümü merak edecek olursanız, biliyorum çok umrunuzdayım, şu kadarını söyleyebilirim ki aşırı davranışlardan kaçınırım. Ya çenem açılır ya da mutlu olup keyfim yerine gelir ancak bu uğurda ne bir insanı rahatsız ederim ne de çevreye zarar veririm. Kendi halinde olan neşeli bir genç oluveririm... Aslında beni tanısanız bilseniz seversiniz, tabii ben sizi sever miyim orası ayrı bir mevzu bahis.

İSTANBUL HATIRASI...

Bir önceki yazımda da belirttiğim gibi biraz fazla alkoliğim. Bu alkol faktörüne bir de çok sevgili Fatih Akın'ın "Crossing the Bridges", sanırım tam çevirisi "İstanbul Hatırası" filmi eklenince içimden çok bir yazasım rahatlayasım oh be diyesim geldi. Şimdi diyceksiniz tabii ne alaka diye ama aslında çok alakası var.

Sorarım size bir insanın hayattan beklentileri nelerdir diye? Mutlu olmak mıdır? Zengin olmak mıdır? Sağlıklı olmak mıdır? Çoluğa çocuğa karışıp aile kurmak mıdır? Bu sorular uzar gider... Şahsi fikrimi soracak olursanız benim (genele vurmuyorum çünkü bencilim, sadece kendimi düşünürüm) için sağlık, AŞIRI zenginlik, başarılı bir sosyal çevre, mutluluk, iyi evlatlar vs. Her ne kadar önceliğim AŞIRI zenginlik olsa da hepimizin ortak olarak paylaştığı bir duygu var ki o da mutluluk. Her ne kadar derin felsevi mevzulara dalacak olsak da izin verin şunu da sorayım size; mutluluğu nasıl tanımlarsınız? Evvelinde saydığım faktörleri çıkartırsak mutluluk bana göre ÖZGÜR olmaktır. Eğer ki bir birey kendini özgür hissediyorsa, sınırlandırılmamış hissediyorsa o özgürdür. An gelip kuralları çiğniyorsa, an gelip içinden geldiği gibi davranabiliyorsa o kişi mutludur. Artı, toplum bu eylemlere tolerans gösteriyorsa.

Çok güzel ama tabii diyeceksiniz: "Salak mısın ne alaka şimdi?" diye. Ama yok öyle demeyin, çok alakası var aslında, özellikle Fatih Akın'ın filmiyle. Çok daldan dala atlayacak olsam da (lütfen alkollü halime verin) kendimce verdiğim mutluluk formülündeki en önemli değişkenlerden biri olan mutluluk bence yaşadığın yer ile alakalıdır. Bilmiyorum, hatırlamıyorum önceki yazımda bahsettim mi ama yaşadığı yer bir insanın hayatında çok önemli rol oynar. Hatta önemliyi de geçtim, baş aktörlerden bir tanesidir. Ne yalan söyleyeyim bu zamana kadar içten içe Türkiye'yi hep yerden yere vurmuşumdur. Ne biçim bir yer burası diye, nasıl insanlar yaşıyor burda diye. Hatta öyle ki kendimi daima yurtdışında yaşama fikrine "oriente" etmişimdir. Ancak bugün şunun farkına vardım, sakın yanlış anlamayın anlık bir mevzu değil, aslında bizler dünyanın en şahane hayatlarını yaşıyoruz. Hükümeti, devleti, siyaseti, ekonomiyi herşeyi bir yana bırakın ve şunu düşünün burası neresi... Burası neresi biliyor musunuz, burası yüzyıllardan beri ulusların kurulduğu, geliştiği ve yıkıldığı bir yer. Neler oldu bitti burda, her ne kadar tarih sahnesi hüzünlü olsa da bize katkıları çok büyük. Bu noktada odağımı İstanbul adlı fevkalade şehre çevireceğim. Nice milletler yaşadı, devletler kuruldu. Bir çok milli unsur barındıran, azınlık barındıran, kültür barındıran muhteşem bir şehir.

İzlediğim film bana aslında ne kadar şanslı olduğumuzu hatırlattı, nasıl bir coğrafyada yaşadığımızı ve ne kadar çok kültürden etkilendiğimizi. Türkü var, Ermenisi var, Yahudisi var, Alevisi var, Kürdü var, Rumu var, çingenesi var, var babam var. Bütün bu kültürlerin yaşantımızda, gündelik hayatlarımızda etkisi aslında çok büyük. Bizler bir bütünün parçalarıyız ve de ilginçtir ki ne onlarla, ne de onlarsız olmuyor. Lakin işin güzelliği de burada, hayatlarımızı birer mozaik olarak birleştiriyoruz ve bu mozaiğin bir parçası eksik olursa eser ne yazık ki bozuluveriyor.

Bu çeşitlilik o kadar güzel ki insana yaşadığını hissttiriyor, insanı hayata bağlıyor. Üstelik başka memleketlere nispeten bizi şasnlı kılıyor. Medeniyetlerin beşiği olan Mezopotamya'ya oldukça yakın olup bir çok uygarlığı içinde barındırmak ve de onlardan ilham alıp kendinin bir parçası yapmak. Ne doğuyuz, ne batıyız biz hepsiyiz, İstanbul hepsi. Ne Berlin, ne Londra, ne Paris, ne de de New York bunu başarabilmiş. Her ne kadar gelişmiş memleketlerin, gelişmiş şehirleri olsalar da onlar için üzülüyorum. Bizim ki gibi çeşitlilik ve de kaos yok. Kaos gibi extreme bir kelime kullandım çünkü kaos aslında hayatlarımızı güzel kılan bir öğedir. Sıkıcılıktan uzaklaştıran ve de renk katıp heyecanlandıran. Çok şükür ki ülkemizde standardizasyon yok hepimiz eşitiz veya hepimiz bir şeyleriz modelleri mevcut... Hepimiz farklıyız ve hayatlarımızı ona göre yaşıyoruz. Klasiğiz ama moderniz, popuz ama arabeskiz, rock'ız ama çingeneyiz, ve liste uzar gider...

Çok kısa kesesim geldi ama fark ettim ki mutluyum, guruluyum ki bu topraklarda dünyaya geldim. Kendimi o kadar şanslı hissediyorum ki bu adamların (yabancılar) karşısında aslında hayata 1-0 önden başlamışım. Toplumun ne olduğunu onlardan daha iyi biliyordum ve de sıradanlıktan, tek düzelikten ne kadar uzak olduğumu biliyordum. Ben bir İstanbul'luydum ama ben aslında bir dünyalıydım çünkü ben aynı zamanda bir Ermeni, bir Yahudi, bir Kürt ve de başka birisiydim... Ben aslında farklı kültürlerin ürünü olan bir gençtim. Keskin çizgilerimi indirgedim ve de toplumun bir parçası oldum, İstanbul oldum, dünya oldum...

RALPHIUS'UN BULANIK BEYNİ: RLP-101

Bilgisayarları severim aslında gündelik hayatta oldukça işime yarayan birçok işlevi var. Örnek vermek gerekirse; çok okurum ve bilgiye açımdır. Benim için İskenderiye Feneri'nin yanmasıyla Demet Akalın'ın Haftasonu adlı muazzam dergiye verdiği açıklamalar eş değer önemdedir. Bu yüzden hep okurum ki her türlü durumda söyleyebilecek bir sözüm olsun. Bunun yanı sıra bilgisayar, sağolsun ki, arkadaşlarımla iletişim kurmama olanak veriyor, ülkede olan biten haberleri takip edebiliyorum, sevdiğim dizi ve filmleri izleyebiliyorum, pornolara göz atabiliyorum. Yeni tanıştığım birkaç arkadaşın verdiği tavsiyeye uyarak, ya da diğer bir deyişle özenerek blog yazma becerisi edindim. Peki şimdi adama sorarlar bunun ne faydası var sana diye. Lafı uzatmadan açıklama ihtiyacı duyuyorum. Bu zamana kadar hep defter üzerinde "journal" tutmuşumdur, lakin dikkat "günlük" kelimesi kullanmadım. Şayet "günlük": "Merhaba günlük" selamlamasıyla başlar ve de çılgınca neşeli, acıklı , öfkeli bir şekilde, yazan kişinin başından geçmiş gündelik olayların arka arka sıralanmasyla devam eder. Fakat benim ki daha ziyade bir terapi ve bu sefer bu terapiyi iki kapaklı bir deftere yazmak yerine internete dökmeye karar verdim. Hoş size ne ki sanki... Sanki çok ilgileniyosunuz, kendi stresiniz işiniz gücünüz yetmezmiş gibi bi de benim ruh hastalığımı mı okuyacaksınız. Bak sen şimdiden siz, biz demeye başladım sanki çok okunacakmış gibi ama olsun aklım zihnim boş olsun da gerisi ve siz beni ilgilendirmezsiniz...

Peki demezlermi adama evladım senin derdin ne diye. Gönül isterdi ki açıklayabileyim ama ne ben ne de psikiyatristim biliyor. Tam bir sene boyunca gittim düzenli olarak ve adama tomarla para bayıldım hatta öyle ki bir ara okulu bırakıp psikiyatri okumak bile istedim. O ne öyle adam saatine 200 YTL istiyor neysesonuçta hala ne o, ne de ben orada neden olduğumu bilmiyoruz. Her neyse biraz kendimi anlatayım ne de olsa ileride yazacağım şeylere; "iğrençsin", "geber Allah'ın cezası", "şerefsiz" gibi yorumlar alacağım. İşte bu noktada bu yazıya geri dönülmesini, baştan aşağı okunmasını ve de "deliyi kendi haline bırkalım" denilmesini istiyorum.

Efendime söyleyeyim ben karlı ve güzel bir Ocak sabahı ne yazık ki Ankara'da dünyaya geldim. Buradaki "ne yazık ki" dünyaya geldiğim için değil, Ankara'da dünyaya geldiğim için kullanılmıştır. Neyse biraz ciddiyet. İyi bir ailenin oğluyumdur, hah tabii cinsiyet belirtmeyi unutmamak gerek. Öğrenciyim şayet ne sümüklü bir ortaokul çocuğuyum ne de ergenliğini yaşayan kendini bıçkın sanan salak bir liseliyim. Üniversitede okuyan bir lisans öğrencisi de değilim. Şayet biraz fazla zeki ve çalışkan olduğum için Fransa'da yüksek lisans yapıyorum, ama ben master kelimesini tercih ediyorum. Kulağa daha hoş gelmekle beraber "master" sıfatının meali "efendi"dir egomun kabarmasına mahal veriyor. İlköğretim ve lise hayatımı Türkiye'nin en iyi ve köklü kurumlarından birinde geçirdim, üniversiteyi de Türkiye'nin en başarılı (ki bence öyle) üniversitelerinin birinde okudum, bölümüm ise işletme.

İyi bir aile, iyi okullar ve eğlenceli bir hayat tarzı. Allah için ne yalan söyleyeyim biraz paramız var ki ailem sağolsun hiçbirşeyden eksik kalmadım. Nitekim biraz şımarığım ama dıştan hiç belli olmuyor. İstediğimi elde ederim, edemeyince arıza çıkarırım. Eğlenmeyi gezmeyi severim ama eğlence anlayışım al eline biranı dikil barda ve kafa salla müziğe değildir. Daha ziyade en şık restorana git sonra da şahane ve trendy bir gece kulübüne git eğlen coş iç, sıç, bol bol dans et, iki tane kız süz ama çok sallama kasılırsın, gerilirsin ve eğlenemezsin, sonra sarhoş ol, neşelen, mutlu ol ve gecenin sonunda eve ulaşabilirsen kus ve uyudur. Bu kadar sığ değilim bazılarınızın tanımına göre, aynı zamanda "Cihangir'e git al eline kitabını, dergini oku" durumları da hoşuma gider ya da café kültürü diyebiliriz kısacası. Sinema desen bayılırım her hafta sinemaya giderim ancak ne yazık ki Hollywood çöpleri de ilgi alanıma giriyor dünya sineması kadar. Sanat desen taparım tek kelimeyle lakin tüm dallarına değil kısaca bahsetmek gerekirse; müzik, resim, heykel, mimari, sinema, vs... Edebiyat desen çok aşırı olmamak kaydıyla; yani çok okurum ama Ahmet Haşim yerine daha ziyade Samuel Huntington, Niccolo Macchiavelli, Szun Tsu okurum. Klasikleri de severim özellikle Rusları: Tolstoy Dostoyevski ve Gorki. Tabii Charles Dickens, Oscar Wilde, Goethe, Victor Hugo'yu da çok severim. Müzik anlayışım kesinlikle klasik müziktir özellikle operaya bayılırım Puccini, Verdi, Mozart tabii Tchaikovsky nin ve Beethoven'ın semfonik eserlerini de es geçmemek gerekir Chopin'in ve Rachmaninov'un piyano konçertoları, Strauss'un ve Shostakovich'in valsleri de beni benden alır. Maria Callas, Rene Fleming ve Cecilia Bartoli'nin arya yorumlarına da bayılırım. Ayrıca jazz hayranıyımdır Diana Krall gelse evlenir misin benimle derse bir dakika bile düşünmem. Nat King Cole, Harry Connick Jr., Jamie Cullum ve Frank Sinatra'da sevdiklerim arasında ama evlenelim deseler muhtemelen kabul etmem. Neyse lafı çok uzatıyorum elektronik müziği özelliker house, trance, latin house çok severim. Türkçe olarak ise nedense eskiye takılıp kalmışlığım vardır Sezen Aksu, Ajda Pekkan, Tanju Okan, Candan Erçetin, Zeki Müren vs. Asla İbrahim Tatlıses dinlemem "ııııyyy iğrenç" diye değil müzikte tiz sesleri sevmiyorum ve her ne kadar kendisi çok başarılı olsa da bana hitab etmiyor. Bir diğer özelliğim de ki herşeyi bilmeye borçlu olduğum öğelerden bir tanesidir kendileri, çok feci gezerim. Yaşım genç ama yeryüzünde birçok ükeyi gezmişliğim görmüşlüğüm vardır.En son saymayı bıraktığımda 16. ülkedeydim ve ayıptır tekrar söylemesi Asya ve Afrika'da dahil olmak üzere. Tamam zevkleri bir yana bırakalım.

Tamamen bir çelişkiler adamıyımdır aslında bu özelliğimi seviyorum çünkü olaylara objektif bakabiliyiorum. Nitekim kişilik bozukluğum ve Türkçe karşılığını bilmeden "multiple personalities"im var demek istiyorum. Bugün beyaz dediğim şeye ertesi gün siyah demişliğim vardır. Sağlam bir alkoliğim bunu gurur duyduğum için değil bilin diye ve cürretimi affedin (gerçi siz kim oluyorsunuz sanki) yazıyorum ama tabii bu "oğlum bir şişeyi benim içtim" kıvamında birşey değil daha ötesinde su gibi ihtiyaç duyuyorum, içmeyince de agresifleşiyorum. Fransa'da yaşıyorum ve burda alkol ucuz hem de çok. Hergün elimden Vodka-Martini'm, dikkat Dry ile değil Bianco ile tavsiye ederim, eksik olmaz. Ya da bazen şarap. Hatta şu an bile sarhoşum. Geçmişte isteyerek ve arzulayarak giriştiğim bir takım uyuşturucu deneyimlerim de oldu. Bilmiyorum, maalesef kelimesini kullansam mı ama manik depresif olduğum için ve de anxiety sorunum olduğu için bende yarattığı etki daha çok gerginlik ve tedirginlik, bir keresinde az daha bir pizzacının vitrinini bizi kilitleyecekler diye aşşağı indirmek suretiyle altımdaki sandalyeyi kavramışlığım vardır. Bunlar işe yaramayınca kendimi alkole verdim ve şimdi herşey harika aferin bana değil mi? Neyse kimsenin kritiğine ihtiyacım yok. Devam edelim, karamsar bir insanım ve aynı zamanda pek iyi bir insan değilim. Kıskançlık, kibir, öfke, bencillik ve açgözlülük beni tanımlayan diğer kelimeler. Diğer bir deyişle 7 ölümcül günahın 2 si hariç hepsi bende fazlasıyla mevcuttur. Ama şehvet ve tembellik ben de yoktur. Tamam şehvet birazcık var. Merak etmeyin satanist falan değilim hatta görseniz beni Prens Charles'ın kayıp üçüncü çocuğu bile dersiniz o kadar efendi, o kadar beyefendi giyimli, o kadar aklı başında konuşan bir insanım. Şayet insanlar geçmişte beni "Küçük Lord" olarak bile tanımlamışlardır. Günümüzde pardesü ve baston şemsiye kullananan yegane 18-25 yaş arası gençlerdenim. Geçelim, kibirli olmayı severim bana snob bir hava katıyor. Üniversitedeyken ve de Fransa'dayken insanların gözünde ayrı bir yerim oluyor. Benden çekiniyorlar, öyle ki selam bile vemeye korkuyorlar terslerim diye. Hatta bu kimi zaman Louis Vuitton'da veya Dior'da çok güzel karşılanıp fevkalade muamele görmemi bile sağlıyor. Kısacası muhtemelen Fransa'da iyi muamele gören nadir Türklerdenim bu özelliğim sayesinde.

Sadist bir insanım eskiden bir kimya defterim vardı, hani şu harita method adı verilern büyük kalın defterlerden. Eğer beni ihbar etmeyeceğinize söz verirseniz size sadece 3 sayfasının kimya geri kalanının çeşitli şekilde adam öldürme resimleriyle dolu olduğunu anlatmak isterim. İnanın bana çok yaratıcı bir çalışmaydı. Kendisiyle gurur duyarım ve de gözüm gibi bakarım ona. Yok vahşete eğilimli değilim sadece içimde kopan fırtınaların bir ürünü kendileri, normalde munis bir insanım ama öfkelenmeye gelmem o zaman içime birşey giriveriyor ve işte o zaman kolayca adam öldürebilirim. Ama hoş ki zaten en büyük ruh hastaları da zaten içinde biriktirip daha sonradan biranda patlayıverenler değil midir?

Alkol tesirini gösterdikçe uzun paragraflar yazmak yerine kısaca aklıma gelen benimle alakalı olaylara eğilmeyi tercih ediyorum. Kadınları severim bence hepsi birer sanat eseri gerçi sanatçı bazen hatta çoğu zaman çok büyük hatalar yapmış olabiliyor. Ne yazık ki büyük rötuşlar gerekiyor. Kadınları birer seks objesi olarak görmektense (bazen) öpüp, koklayıp, sarılıp uyuyabileceğim varlıklar gibi görüyorum. Romantik miyim hayır kesinlikle, özellikle Marquis de Sade'ın "120 Days of Sodom"unu ilgi ve merakla okumuşumdur hatta kendisine de hayranımdır (bkz. çizdiğim resimler). O ne demeyin cahilce, en azından google.com'u kullanmayı deneyin. Çeşitli fantezilerim yok değil elbette ve bunları gerçekleştirmeye de çok hevesliyim. Tabii burada arkadaşlık sitesine yazı yazar gibi ilanlar bırakacak değilim. Dediğim gibi sadece ne kadar tuhaf bir insan olduğumu dile getirmeye çalışıyorum. Beğenmeyen veya offensive bulan varsa gidebilir tabii evvelinde gelen olursa.

Din konusuna değinmeyelim bile bu noktada söylenecek o kadar çok söz var ki isterseniz beni ateist bilin, ister katolik, ortodoks, müslüman, deist, sikh, budist. Ne isterseniz yapıştırın. Ama şunu bilin ki iyi kötü, çürük çarık, doğru yanlış bir inancım var... Ama Epikürcü ve de hedonist bir insanım. Keyif alırım herşeyden ve eğer birşey benim için zevkliyse demek ki iyidir doğrudur.

Arkadaş canlısı değilim hatta insanları pek sevmem, bence iki yüzlü yaratıklardır. Ne yazık ki Tanrı insana hayvandan farklı olarak akıl verdiği için pek güvenemiyorum insanlara. Hoş hala bir çok insan akıldan mahrum ama sağlık olsun. Yabaniliğime rağmen popülerimdir. Çok insan tanırım, bilirim ama ne yazık ki birçok salak kendini arkadaşım zanneder ama hiçbiri bilmez ki benim dostluğuma layık değiller. En azından bunun için çabalamaları gerek. Çok yakın olduğum bir takım insanlar var ki kendileri benim hayatımın büyük bir parçasıdır ta çocukluğumdan bu yana. Artık arkadaştan ziyade kardeşlerim olarak nitelendiriyorum kendilerini. Çok şanslılar bana sahip oldukları için az buz ufak tefek averaj bir insan değilim. Evet kibir ortaya çıkmaya başlarken kendimi biraz durdurmalıyım.

Biraz Hint mantığı vardır bende bilmiyorum kaçınız bilir Hindistan'daki kast sistemini. Biz ona sınıf ayrımcılığı diyelim burdan kaynaklanan bir demokrasi dileması yaşarım sürekli. Kendimi sürekli üstün tuttuğum için sıradan vatandaşlarla aynı haklara sahip olmayı yediremem kendime. Üstelik şımarıklığın verdiği etkiyle hafif bir monarşi sempatizanıyım. Tabii ayrıca bencilliğin veridiği etkiyle üst kademede olmak suretiyle. Yoksa ne yapayım monarşiyi. Çok uçtum sanırım... İlavetten şunu söyleyeyim ki milliyetçi bir insan değilim. Hatta ne yalan söyleyeyim küçüklüğümden bu yana Türkiye'den ayrılmak istemişimdir hoş sonunda başardım ve mutluyum.

Aslında daha yazacak birçok şey var hakkımda ne de olsa kendimi paragraflara sığdırmam demek kalın bir kitap demek. Vıdı vıdı konuşmak yerine ilerleyen günlerde derdimi, aklıma takılanları yazacağım. Size ne şiir veya öykü yazacağım ne de bugün Loire chateau'larını gezdim diyeceğim. Aklınızda birini hayal etmek gerekirse beni Family Guy'daki Brian olarak hayal edin. Sizlere sadece abuk subuk birşeyler yazacağım. İster okuyun ister okumayın umrumda değil ben yazayım, yazarken düşüneyim ölçüp tartayım ve sorularıma cevap bulayım o yeter. İster bana küfredin sövün ister bağrınıza basın UMRUMDA DEĞİL. Ne işin var burda da demeyin narsizmime vurun geçin gidin. Commentlerde güzelce sıvayın düşeyin o da umrumda değil ne de olsa gizliyim. Ama ne yalan söyleyeyim comment görmek hoş olurdu. Buna da mental mastürbasyon diyelim ve noktayı koyalım.